سعادتی نصیب شد بس نغمه انگیز تا چشم به جمال سازه های استاد محمد رضا شجریان روشن کنیم تا بیش از پیش از اینکه می توانیم به هنرش عشق بورزیم به خود ببالیم.

در زیر تصویری از ساز کرشمه یکی از ده ها ساخته ی استاد تهیه نمودم.

جانا کرشمه ات هوش از سر عاقلان بی سر ببرد ...

این ساز در جایگاه تار می باشد و چیدمان پرده های آن نیز همانند این ساز شریف میباشد با این تفاوت که استاد به طرز خلاقانه ای با افزودن ده سیم که به صورت مورب از خرک تا بالای کاسه ی ساز کشیده شده اند یک اکتاو به این ساز اضافه نموده اند.

پس این می تواند مژده ای باشد برای دوستان هنرمندی که در نواختن تار دستی دارند.

توضیح : این نوشتار را در روزهای اول ماه رمضان پدید آوردم اما در درج آن کمی تعلل بی جا ورزیدم حال تصمیم گرفتم این تعلل را به پایان برسانم و حرفهایی کمی تلخ را در آن به قلم بکشم تا شاید یک ابراز همدردی باشد با هنر دوستان.

امسال هم رمضان آمد ، اما من قصد این ندارم که حرف از روزه و نماز و سایر فرایضی که در این ماه مبارک اجرا می شود بزنم .بلکه می خواهم انگشت به روی تفاوتی بزرگ بفشارم ، چرا که این ماه رمضان ، تفاوت بزرگی با ماههای رمضان سالیان گذشته دارد که همانا این تفاوت در لحظات دلنشین افطار خودنمایی مرموزی می کند. به یاد می آورم از زمانی که کودکی خردسال بودم و همنشین کوچک سفره ی افطار پدر و مادر، چیزی برایم نوید بخش نزدیک شدن لحظات افطار بود و آن نوای خوش ربنای  نور چشم ما-استاد شجریان-بوده که در این بیست و اندی سال که از عمرم گذشته هنوز مبهوت این آوای روحانی ام و با اینکه زبانش زبان مادری ام نیست آنرا بهتر از هر قطعه ی هنری دیگری هضم و جذب میکنم ...