سر بردار ای سوخته سرو سرزمین
،ای پدر
که هنوز دست بلند تو
در هوای خاطرات مادر تکان می خورد.
و بدان برای همه ی ما سخت بود
که هیچواره آن تابوت
به دیده ی داغ و دل بی دیدار مانده ی
مادربزرگ فشرده می شد.
مرا ببین که مردی شده ام
تنها برای خودم
اما کودکانه
معکوس جاده ی رفتن را
روی دیوار عَبَث یک رویا رسم می کنم.
و پشت تمام درهای انتظار، آنجا که هیچ گاه
سایه ای از پای تو نریخت
ساق عقده هایم از بهانه لگد می خورد.
با تمام نیامدن
،بازی های بی تو
،بی بوسه های مادر
بازگرد، شاید اتفاقی افتاد.
سر بردار ای سوخته سرو سرزمین
،ای پدر
آه; آری
سوی سوخته ی بازی تو بودی
تا خاکستر بی ترانه ات
مصالح تپه ی زوزه های غلیظی شود
که سالهاست
هجای هر شب ، همین موقع های
گرگهاست
سالها از چهره ی جنگل گذشت
صورت مرموز ژَکور* سرگردان پیر
زیر وزن حمل و نقل تاراج بلوط
تکه ای خم هم به ابرویش نبود
عکس ماه را می گرفت از حلقه های آبگیر
صبح جنگل در انبانش جان می سپرد
سنجاب های پرت و منگ
پر می کنند باز آبشنگ
از اشک چشم
با ریگ و سنگ
در عبوس تاریک عمق لانه ها
می نهند دستان خویش
در گندیده پوست گردوی ناله ها
روی سطح درد زمهریر افکارشان
آور اینست رسوب کرده باشد هزاران کاهلی
گویا از این رفتارشان
خارش گردن از بونه های چرکشان
تا همیشه پایش به جاست
زیر لب نجوای تکرار سئوال:
"نقطه ی ثقل این جنگل کجاست ؟"
(سی/دی ماه/نود)
*ژکور: سارق و راهزن را گویند
(برای تمام مردانی که بازی با جان را برگزیدند تا پیروز اما و اگرها باشند)
شناسنامه های ما
با عصایی آشناست
که بوی زیر بغل آسمان
می رود بالا از آن
و به بی بالِگی های پرواز پرنده ای می رسد
که دیروزتر در گوشه زاری از زمان
خود را به آبیِ بالایِ بلندی بی دیوار برد
دست به آنسوی جغرافیای آبرو زد
و به روی زردهای آویزان شاخه ها
در کنار
بسیاری "کاش"
خیلی "اگر"
آرام گرفت
و امروز درخت را گریه کرد
□
شناسنامه های ما
با زنی آشناست
که یک خط در میان
صدای پا و عصا
برایش نماد برق انتهای انتظار مردی است
که چیزی نمانده است برسد از راه
□
شناسنامه های ما
با پسر بچه ای آشناست
که به خوبی می داند
چگونه با سیم نخاع
روی استخوان عصای بابا
گیتار الکتریک بنوازد
و در تجمیع هیچ های بی ارتباط به هر موضوعی
*Nothing Else Matters
را بخواند
□
شناسنامه های ما
با دختری آشناست
که هر روز با نگاهی
به تکیه ی سرو
بر ستون عمر عصا
می پذیرد
که می توان حتی جفت نمود
همین یک لنگ کفش بابا را
(11/آبان/90)
*Nothing Else Matters: نام یکی از قطعات معروف گروه متالیکا
دیگر چه فرق می کند؟
از میان چندین جدار قاب پنجره
بر پشت هیکل این ارتفاع
تماشای سطح طوسی این منظره
پوشیده شدست با یک درصد آسمان
چند درصد با قدم های ریز عابران
و هزار درصد با کشش بی پایان طول و عرض خیابان
دیگر چه فرق می کند؟
وقتی حول و حوش پنجره های روبرو
پشت جای خالی شمعدانی های پر ز نور
نیست نازکیِ پرده ای از تور
تا در میان رقص آن با ریتم گرم باد تابستان
بلرزد هیبت غرور پسرک نوجوان
از اتفاق لطیف دیدن دختری زیبا
با خوشه ای انگور در دستان
(سوم/بهمن/نود)
درود
مدتی گذشت که به این حقیر بسیار طولانی آمد ،چرا که حس دوری از یاران وفاداری که فراموشم نکردند خوشایند نیست به هیچ عنوان.
و هر واژه ای که از مهر شما تراوید قطره ای به بزرگی خزر در ظرف انگیزه ام بود.
امید است که روزهای پیش رو
روزهایی باشد برای جبران تمام الطاف شما دوستان
دست یکایک شما برادران و خواهران و دوستان عزیزِ جان را به گرمیِ سپاس می فشارم و می بوسم.
هستم در کنارتان
بر طلوع سطح شهر
باری دیگر می خزید
رفتار شوم سایه ای
زیر حکم سوراخ طناب
بی تعادل افتادنِ
چهار پایه ای
(سی/دی ماه/نود)
پشت میله ها
دیوارها بی چوب خط
کف سلول
قاشقی
کپه خاکی
و پر شده از نور دالانی
سوم/بهمن/نود
روی افق پیشخوان دکه
می چکند هزار و چند دانه
خون تر از قرمز
اسید تر از سوزان
از درز تراکم زشت کاری تیتر چند روزنامه
سکه ی پاییز آزادی ارزان تر از دیروز
در کنار بوی نفت، نرخ بالای ارز و دلار
می زند جیغ دختری زیبا
تا حل شدن عاطفه ای مشکل
در سطل پلاستیکی نفرت
روی بدن آسفالت،
و به بیرون پاشید
بوی نفس نفس های لخت یک زن
از خمیازه ی زرد ژورنالها
و گوشت مردی که می مُنفَجراند
جهل را روی مفصلگاه سجده
ناگهان دستی شلیک کرد
از اولین صفحه ی کیهان
به پاراگرافی از ایران
همشهری های ساده ی من اما
با چند بغل نیازمندی
لهجه ی ساده ای دارند در
گویش قیمت نان
و حرفهایی کمرنگ از دهان فردا،
روی صفحه ی سرگرمی
ساخته اند پازلی
با تکه تکه های
مردمان بغداد،
کودکان فلسطینی،
بچه های سوری،
همچنان ایستاده ام
زیر زبانم مزه ی زمزمه های ذهنی
که جهان زشت نخواهد شد
از بلعیدن نازِ سفیدِ خرگوشی
در دهان غریزه ی ماری
"روزنامه می خواهی آقا؟"
~"نه ،نه; فقط یک عدد رانی"
(بیست و چهارم/دی ماه/نود)
تنها به این دلیل که
این زمستان هم گذشت
و تمام باران ها
روی خاک ترافیک زده ی تخت طاووس* باریدند
روییدند و سبز شدند تمام چراغ قرمزها
اما
ظرافت هیچ انگشتی
بر بدن بخار گرفته ی شیشه ی تاکسی
نخواهد نوشت
پنج حرفیِ نام مرا
این زمستان نیز
بارانی تر پیاده خواهم شد
از حجم زرد تمام تاکسی ها
با جیب های پر شده از دستانم
در پشت راه های نیمه رفته
زیر کالیِ چراغ قرمزها
(هجدهم/دی/نود)
* "تخت طاووس" نام یکی از خیابانهای شهر تهران که بعد از انقلاب "شهید مطهری" نام گرفت و محل گذر هر روزه ی من به واسطه ی محل کارم.
دیروز که پا به عمق انباری گزاشتم
جز قراضگی های دوچرخه ی مغمومم،
پاییز تر از مدرسه ها چیزی ندیدم
تکیه گاهش کراهت گاه دیوار شده بود
و شاید هم سخت گریسته بود
که به تماشای خجالت صورتش را چرخاند
جای زنگ زدگی های بی صدایش درد میکرد
از استوانه ی سرمای تنش
داغ تابستان نوجوان بودن من
در پس و پیش کوچه های بلندِ تهران نو
نرم و آهسته چکید
و چه زیبا دلم را سوزاند.
آنهمه تند از درِ خانه به نانوایی
آنهمه لنگ لنگان از طعم آسفالت به خانه یمان
هاشور نقره گون زخمه های ترمزها
بوی دهان دخترکی را میداشت
که دلش را در کوچه ی بن بست گیر انداخته بودم
با گلوی لولای در ناله ای کرد و
گفت: "چه آقا شده ای مسعود جان ؟!
حالا همه ی سرعتها مسکون پای بلندت خواهد بود
مطمئنم میتوانی سرفراز از عزت پلها بپری
اما من از پس آن یکشنبه ی مهرماه
استخوان غرورم افتاد و از سه ،چهار نقطه شکست
و به دنیایِ کجِ خنزر و پنزرها رفتم"
خیره ی تردید تناوبگونه ی زنجیرش
از جایگاه دلهره ها اعتقاد مادربزرگم را دیدم
که همیشه میگفت:
"جای خنزر پنزرها کنج تلخ انباریست"
(هشتم/دی/نود)
مادر سوری از آن لحظه به بعد
در آواز زننده ی گلوله
دیگر صدای رشد کودکش را نمیشنود
مادران افغان اما چه تعریف ساده ای دارند از مرگ
وقتی پشت پیراهنهای ابریشان
دیگر پستانهایشان به نیش نوزادانشان گزیده نمی شود
و مادران ایران
در جایی به نام رویا نزدیک به یک صبح سوخته
پسرانشان را داماد می کنند
روزنامه های صبح هشت شنبه
خبر ترور لبخند دیگری را در خاورمیانه می دهند
پدر خودش دیروز از رادیو شنید
"بوی کافور را جدی بگیرید"
(90/دی/نود)
من* یک تنه همراه دست لاغرم
به حضور تلخیِ دردها و شوریِ زخم ها در حلق خشک باورم
به بوی تند لاشه ی هر ثانیه
به هر روز بودن تصویر زرد آینه
به ریخت آویزان سیم ها و لوله ها
به تکرار حکمت و عدل خدا
عادت کرده ام ولی
تو چگونه میبینی مرا ؟
که این خیره های سرد تو هر بار تازه می شود
ربط من و بند امید با آه تو پاره می شود
چشم می چرخانی بر سرم ؟
تمام موی نوازشم ریخته
کمی قلبم را ببین
در فضای سرد سینه ام از باریکه بندی به سقف حیات آویخته
دیرست ای بی ریا
قلب من مشکوک است در هر طپش
خواهش می کنم تو را
دست نوازشت را،بر قلب کوچکم بکش
(بیستم/آبان/نود)
* کودکان سرطان را دریابیم
پروفایل من
